Ervaringsverhaal

Foto: Ellen Hazebroek

Ellen Hazebroek is deelnemer van de Cliëntentafel Richtlijnontwikkeling Jeugdhulp. Deze groep ervaringsdeskundigen voorziet de richtlijnontwikkelaars van waardevolle kennis voor het opstellen van bruikbare aanbevelingen.

Ellen Hazebroek, deelnemer van de cliëntentafel

Je krijgt pas een helder beeld als je de dialoog aangaat met de cliënten.

In de jeugdhulp gaat er gewerkt worden met richtlijnen. Dit om hulpverleners en cliënten meer duidelijkheid te geven. Zaken die hierin naar voren kunnen komen zijn onder andere: wat is er nu werkelijk belangrijk? Hoe kan ik zien wat er werkelijk speelt? Wat werkt er wel en wat gaat er zeker niet werken? En wat zet ik wanneer in? Dit lijken niet heel spannende en moeilijke vragen, maar besef dat als deze vragen duidelijk(er) beantwoord kunnen worden, er veel sneller de daadwerkelijk noodzakelijke hulp geboden kan worden.

De ontwikkelaars van de richtlijnen doen hier onderzoek naar en hebben gesprekken met hulpverleners die met deze richtlijnen zullen gaan werken. Waar zou je graag richtlijnen over willen zien en wat vindt de hulpverlener dat er in die richtlijnen zou moeten staan? Maar een echt helder beeld krijg je natuurlijk pas als je ook de dialoog aangaat met de cliënten, de ervaringsdeskundigen zelf.

Daarom is er de cliëntentafel. Een groep van ongeveer twaalf gemotiveerde leden, die cliënt (geweest) zijn of ervaringsdeskundigen van de jeugdhulp. De groep beschikt over heel veel kennis en wil dit graag op een positieve manier uitdragen. Veel van de deelnemers zijn als vrijwilliger verbonden aan het Landelijk Cliëntenforum Jeugdzorg (LCFJ). Mensen die hart hebben voor de jeugdhulp, die positief kritisch zijn, maar die ook absoluut zeker zijn dat er nog veel kan en zal moeten veranderen in de (jeugd)hulp.

Door eens in de drie maanden samen te komen, focussen we ons op enkele richtlijnen per bijeenkomst. Heel veel zaken komen aan bod waardoor onze voorzitter genoodzaakt is om de tijd goed te bewaken. Wij merken dat we bij alle richtlijnen vragen en adviezen hebben.

Dat is mooi, want dat bewijst dat het leeft. Dat is mooi, want het geeft aan dat we als cliënten gehoord en serieus genomen worden. Maar het is vooral mooi, omdat we als groep vrijwilligers onze krachten bundelen, samen met de richtlijnontwikkelaars, om aan te geven welke zaken er nu écht toe doen. Ook bijzonder is dat we gezamenlijk nadenken over hoe wij als cliënten benaderd willen worden door onze hulpverleners. Wij geven ook advies over het woordgebruik: geen Jip en Janneke taal, maar wel duidelijke taal, begrijpbare taal en bij voorkeur Nederlands, in plaats van onduidelijke (Engelse) termen.

Voorlopig zijn we nog niet klaar. Er staan nog veel bijeenkomsten op ons te wachten. Waarschijnlijk ga je dus nog meer van ons horen!